του Βασίλη Γκουτίνου
Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015
Περασμένη εβδομάδα, είχα μια συνεδρία με τον Τάκο και την Σοφία. Ο Τάκο είναι ένα Πιτ-Μπουλ 18 μηνών που μέχρι πριν τέσσερις μήνες περιφερόταν στους δρόμους της Αθήνας φοβισμένος, στα όρια υποσιτισμού και τον οποίον η Σοφία υιοθέτησε. Η Σοφία μου διηγήθηκε πόσο η ίδια έπρεπε να απολογηθεί για την στρεβλή εικόνα της φυλής. Ανάμεσα στα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η ίδια και η διαπίστωσή της πως “τα μικρόσωμα είναι γενικώς πιο επιθετικά και πιο ευέξαπτα από τα μεγαλόσωμα.” Παρακάλεσα την Σοφία να μου αναπτύξει αυτήν την θέση της λίγο καλύτερα, ώστε να καταλάβω ακριβώς τι εννοούσε και η Σοφία για να λάβω την απάντηση: “Βασίλη, εγώ θυμάμαι πως όταν ήμουν πιτσιρίκα μου έκανε εντύπωση μια είδηση που είχα διαβάσει για δύο πεκινουά που είχαν δαγκώσει άσχημα μια ηλικιωμένη στην Εύβοια. Και γενικότερα απ' ότι έχω διαπιστώσει τα μικρόσωμα σκυλιά είναι πολύ πιο νευρόσπαστα κι ευέξαπτα από τα μεγαλόσωμα.” Η εντύπωση που έχει η Σοφία είναι ίδια με αυτήν που έχουν εκατομμύρια άνθρωποι όταν πρόκειται για μικρόσωμα σκυλιά: πως δηλαδή τα όρια ανοχής τους είναι πολύ μικρότερα σε σχέση με τα αντίστοιχα των μεγαλόσωμων. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση και σαφέστατα το αίτιο για αυτήν την συμπεριφορά δεν είναι γενετικά χαραγμένο στο μέγεθος του σκύλου, έχει ωστόσο έμμεση σχέση με αυτό αφού επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο εμείς του φερόμαστε.
