του Ζαλισμένου Μαύρου Σκύλου
Κυριακή,
25 Ιανουαρίου 2015
Κάθομαι
μέσα στην ζαλάδα των συζητήσεων για τα
πρώτα αποτελέσματα των βουλευτικών
εκλογών και χαζεύω στο διαδίκτυο τις
πρώτες αντιδράσεις των ξένων μέσων
ενημέρωσης. Ανάμεσα στις πρώτες
αναφορές των ξένων στα ελληνικά exit-polls
και τις ειδήσεις για τις αναφορές
για τα γεγονότα στην Αίγυπτοkai την Ουκρανία, που παίζουν
σαν πρώτα θέματα, βλέπω και στα χαμηλά
κάποιες σκόρπιες ειδήσεις για
“αδικαιολόγητες επιθέσεις σκύλων”.
Κοιτάω και το άρθρο του Βασίλη Γκουτίνου
“Ο σκύλος μου δάγκωσε ξαφνικά, χωρίς κανέναν λόγο” και διαπιστώνω πόσο mainstream
θα παραμείνει αει η άποψη
πως “ο σκύλος φταίει πάντα”. Σπάνια σκεφτόμαστε
τι πυροδοτούμε με τις πράξεις μας και
ακόμα σπανιότερα σκεφτόμαστε την θέση του άλλου. Κι όμως, όσοι
έχουμε παιδιά γνωρίζουμε πόσο πιεστικά
και επίμονα μπορούν να γίνουν καμιά
φορά... σε σημείο που αισθανόμαστε την
ανάγκη να τα δαγκώσουμε γιατί μας έφτασαν
στα όριά μας. Αντίθετα με τους σκύλους
όμως, εμείς έχουμε την δυνατότητα να
μιλήσουμε και να συνετίσουμε τα παιδιά
μας. Οι σκύλοι δεν έχουν την ικανότητα
της λεκτικής επικοινωνίας, αν και μπορούν
να βρεθούν σε παρόμοια μπερδεμένη
κατάσταση μ' εμάς, Μπορεί να πιεστούν
από το άγχος, μπορεί να βρεθούν σε
σύγχυση, να νιώσουν φόβο. Και σαν συνέπεια
όλων αυτών έρχεται να προστεθεί και το
γεγονός πως ο αντίλογος του σκύλου είναι
σχεδόν ανύπαρκτος, άρα η ετυμηγορία
είναι πολύ συχνά η εσχάτη των ποινών:
”θανάσιμη ένεση”.






