Possendorf, κρατίδιο της Θουριγγίας, Γερμανία. Η ζωή της Dagmar Brommont-Lothary έχει μια φωτεινή και μια σκοτεινή
πλευρά. Το επάγγελμά της είναι groomer σκύλων και διατηρεί εδώ και
κάποια χρόνια ένα μικρό κομμωτήριο σκύλων στο Possendorf, μια μικρή
κωμόπολη στο κρατίδιο της Θουριγγίας. Η δουλειά της πάει καλά, ειδικότερα τώρα που είναι καλοκαίρι.«Αυτή την εποχή οι περισσότεροι ιδιοκτήτες θεωρούν πως ο σκύλος τους χρειάζεται ένα νέο look!», θα πει η ίδια.
Αυτή η δουλειά την χαροποιεί, την κάνει ευτυχισμένη και την γεμίζει, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια σκληρή δουλειά.
Οι σκύλοι ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της 42χρονης. Κάποια στιγμή της ήρθε η ιδέα να μάθει grooming και να ανοίξει το δικό της κομμωτήριο. «Σκέφτηκα πως υπάρχει ακόμα αγορά σε αυτόν τον τομέα», λέει. Έτσι άρχισε να διαβάζει και να παρακολουθεί σεμινάρια και μαθήματα, διότι, όπως λέει: «Δεν υπάρχει αναγνωρισμένη κατάρτιση για το επάγγελμα».
Η ίδια θεώρησε πως δεν είναι τόσο κακό αυτό. «Σημαντικότερο απ’ το να κουρεύεις όμορφα, είναι να έχεις μια αίσθηση για τα ζώα», λέει χαμογελώντας.
Και αίσθηση πρέπει να διαθέτει διότι δεν είναι κάθε σκύλος ίδιος. Η ίδια λέει: «Κάποιοι σκύλοι είναι εύθυμοι και φιλικοί... κάποιοι άλλοι θέλουν να με φάνε!»
Σε αντίθεση με τους ανθρώπους, δεν αποτελεί χαλαρωτική εμπειρία ένα μασάζ κεφαλής ή ένα λούσιμο για κάθε τετράποδο. Ωστόσο η Dagmar Brommont-Lothary δεν έχει κανένα πρόβλημα με αυτό. Αγαπούσε πάντα τα ζώα. «Εκτός αυτού, ήμουν πρωταθλήτρια τζούντο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας», λέει αστειευόμενη.
Δείχνει συγκαταβατική ακόμα κι αν ο ιδιοκτήτης έχει μια ιδιότροπη ή ακόμα και εξωφρενική ιδέα για την εμφάνιση του σκύλου του. Όπως τότε που ένας ιδιοκτήτης ενός Γερμανικού Ποιμενικού ήθελε να ξυρίσει τον σκύλο του.
«Όλα εκτός από το κεφάλι και την ουρά…», θυμάται η groomer, «και στο τέλος έμοιαζε ο σκύλος με αφρικανικό λιοντάρι».
Η Dagmar Brommont-Lothary γελάει. Αλλά αυτό δεν κρατάει πολύ, καθώς το πρόσωπό της ξαφνικά σκοτεινιάζει και τα μάτια της κοκκινίζουν. Σκέφτεται τα δικά της σκυλιά. Κι εκεί, εκεί ακριβώς βρίσκεται η σκοτεινή πλευρά της υπόθεσης.
Τα σκυλιά της που βρίσκονται παντού στους τοίχους του κομμωτηρίου. Χαρούμενα σκυλάκια απεικονίζονται σε φωτογραφίες, να παίζουν στο γρασίδι ενός πάρκου, να στέκονται αγέρωχα σε μια έκθεση, να κοιτούν με ζωντάνια και χαρούμενο βλέμμα τον φακό. Κοιτώντας τα βλέπεις γλυκά πλασματάκια με κοντά πόδια και ζωηρό βλέμμα. Με μεγάλα μεν δόντια, αλλά τα δόντια μοιάζουν να φαίνονται μόνο και μόνο επειδή τα σκυλιά χαμογελούν ευτυχισμένα.
Και όμως, αυτά τα σκυλιά είναι πολύ επικίνδυνα. Έτσι τουλάχιστον τα χαρακτηρίζει ο νέος νόμος της Θουριγγίας για την προστασία από «επικίνδυνα ζώα»: Staffordshire Bull Terrier, American Staffordshire Terrier, Πίτμπουλ και - τα αγαπημένα σκυλιά της Dagmar Brommont-Lotharys - τα Μπούλτεριερ. Όλα βρίσκονται στην σχετική λίστα ενός νόμου που τίθεται σε ισχύ από τον Σεπτέμβριο.
Επιφανειακή πολιτική αντί της δικαιοσύνης;
Η κάτοικος του Possendorf είναι απελπισμένη. Όχι ότι δεν ξέρει τι φταίει… η κοντόφθαλμη, αδικαιολόγητη και αυστηρή πολιτική περί «επικίνδυνων σκύλων» και η αρνητική στάση πολλών ανενημέρωτων ανθρώπων. «Ήμουν αναγκασμένη να ζήσω με αυτήν την στάση απέναντί μου για πολλά χρόνια», λέει.
Αλλά τώρα το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο. Επειδή ο νέος νόμος προβλέπει ότι δεν μπορούν πλέον να εκτρέφονται Μπούλτεριερ, θα πρέπει να στειρώσει τα σκυλιά της. Επίσης θα πρέπει να τους φοράει φίμωτρο κατά την βόλτα. Έτσι έχει ήδη αναγκαστεί να δώσει κάποια από τα σκυλιά της. «Τα πήγα σε ασφαλές μέρος!» λέει η ίδια.
Την βοήθησε σε αυτό και η διεθνώς γνωστή επωνυμία του εκτροφείου της «Amadis». Αλλά δεν ήταν εύκολο για την ίδια: «Ήταν σαν να δίνω τα παιδιά μου!»
Ξαφνικά η όψη της γίνεται θυμωμένη. Θυμωμένη λόγω της πολιτικής ηγεσίας της Θουριγγίας η οποία δεν άκουσε τους δεκάδες ειδικούς οι οποίοι εκφράζονταν ανοιχτά κατά μιας τέτοιας «λίστας φυλών». «Ωστόσο το πολιτικό κόστος πιθανόν να υπερίσχυε κάθε γνώμης ειδικού», θα πει η Dagmar Brommont-Lothary.
Θα υπερίσχυε του γεγονότος πως όλες αυτές οι φυλές σκύλων στην πραγματικότητα είναι συμπαθείς και τρυφεροί σύντροφοι. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως τα Staffordshire Bull Terrier ονομάζονται στην Αγγλία και «nanny dogs», δηλαδή σκύλοι νταντάδες.
Αναρωτιέται δυνατόφωνα: «Γιατί δεν ενημερώνεται κανείς πριν φτιάξει τέτοιους νόμους;» για να δώσει στη συνέχεια η ίδια την απάντηση: «Επειδή η πολιτική δεν είναι κοινωνική πολιτική, αλλά πολιτική του φαίνεσθε!».
Και τότε Dagmar Brommont-Lothary ξεσπάει και κατά των μέσων ενημέρωσης: «Αν ένας Γερμανικός Ποιμενικός Σκύλος δαγκώσει κάποιον ή ακόμα κι αν τον σκοτώσει, δεν θα μάθουμε ποτέ τίποτα για το γεγονός από τα μέσα!»
Γνωρίζει τις στατιστικές και ξέρει πολύ καλά πως δεν υπάρχει καμιά καταγεγραμμένη επίθεση στην Θουριγγία από κάποια από τις φυλές που βρίσκονται στην σχετική λίστα. Κοιτάζει πάλι τις φωτογραφίες στον τοίχο. Μόνο οι Μινιατούρες της έχουν μείνει... η μικρόσωμη εκδοχή των αγαπημένων της Μπούλτεριερ.
Ωστόσο παραμένει ανοιχτή μια χαραμάδα στο παράθυρο της ελπίδας της. Η ίδια έχει ασκήσει έφεση κατά του νόμου. Η Dagmar Brommont-Lothary θέλει να βρει το δίκιο της. «Και αν όχι», συμπληρώνει, «τότε θα μετακομίσω μακριά από την Θουριγγία!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου